ale także, jak sama nazwa wskazuje, uzależnia psychicznie, zaczęło się zmieniać podejście do tego wielopłaszczyznowego zjawiska.
To czy pracownik pali czy nie, przestało być jego indywidualną sprawą. Jeśli w ciągu dnia pracy nie zapali, można powierzchownie stwierdzić, że jego palenie nie ma wpływu na czas i jakość jego pracy. Niestety, Ci którzy palą, wiedzą jak ciężko wytrwać bez papierosa właśnie wtedy gdy nie można, lub nie ma się co zapalić.A to bezpośrednio wpływa na koncentrację. Jeśli osoba pali jedynie podczas przysługujących jej przerw, problemem jest miejsce w którym może to robić. Pracodawcy niesłusznie „wypychają” swych pracowników poza budynek, gdyż prawo nakłada obowiązek utworzenia palarni, gdy zatrudnia się ponad 20 osób. I nieistotny jest fakt, czy w tej firmie pracują osoby palące czy nie.
Jeśli pozwala się pracownikowi na wychodzenie na papierosa, pod warunkiem, że ten czas odpracuje, takie działania są także niezgodnie z prawem. Z takim procederem mają kłopot zwłaszcza przedsiębiorstwa, których kadra posługuje się kartami wejścia-wyjścia. Jeśli pracownik jest na etacie z 40-godzinnym czasem pracy, nie może zostawać po godzinach, bez otrzymywania dodatkowej zapłaty.
Co więcej, nadgodziny pracodawcę kosztują drożej, więc i tak gdyby uczciwie postępował, straciłby na zatrudnianiu palaczy. Zdarza się, że pracodawcy przymykają oko na palenie w miejscach nawet do tego nieprzeznaczonych, w ciągach komunikacyjnych czy na stanowisku pracy. Owszem, jest to niezgodne z prawem, ale przynajmniej nie kosztuje dodatkowo pracodawcy.
Z kolei wyposażenie siedziby firmy w palarnie jest kosztowne a kompletnie nie rozwiązuje problemu. Warto pomyśleć nad wsparciem palących pracowników w rzuceniu palenia, gdyż przynosi to wieloaspektowe korzyści. Pracownik będzie zdrowszy, rzadziej skorzysta ze zwolnienia chorobowego lub szybciej z niego powróci (u palaczy okres rekonwalescencji jest nieco dłuższy).
Nie będzie poświęcał czasu na wychodzenie na papierosa, nie będzie powodował zagrożenia paląc w miejscu do tego nie przeznaczonym. Niektórzy pracodawcy szukają rozwiązania problemu palenia w ich przedsiębiorstwach. Niestety lekarze niewiele im mogą doradzić. Nikotynowa terapia zastępcza – plastry, gumy do żucia, pastylki etc, nie tylko nie rozwiązują głównego problemu palacza, jakim jest uzależnienie psychiczne, ale, jako że zawierają nikotynę, podtrzymują wręcz uzależnienie fizyczne, ponieważ stosowanie ich to w istocie podawanie inną drogą substancji, od której palacz chce się uniezależnić.
Motywowanie do rzucenia palenia poprzez wypłacanie premii wyłącznie niepalącym nie jest także rozwiązaniem. Większość palaczy znajduje w sobie wiele powodów dla których warto rzucić, lecz jednak z jakichś powodów im się to nie udaje. Fakt, że będą jeszcze finansowo dyskryminowani, nie wpłynie na ich powodzenie w rzuceniu palenia. Gdyby sama świadomość szkodliwości palenia i tego, że jest ono niepożądane w pracy i domu, miejscach publicznych itd. miała pomóc palaczom w rzuceniu, już dawno nikt by nie palił.
W ostatnim czasie pojawiła się na polskim rynku alternatywa, jaką jest seminarium rzucania palenia metodą Allena Carra. Podczas tego spotkania terapeuta Allena Carra tłumaczy działanie pułapki nikotynowej i dostarcza opatentowanej wiedzy, dzięki której aż ponad 50% rzuca palenie (wynik po roku od udziału w sesji). Przez zjawisko palenia papierosów tracą nie tylko sami palacze, ale także firmy ich zatrudniające (poza koncernami tytoniowymi).
Dodatkowo, przyszłe regulacje prawne sprawią, że problem palenia w miejscu pracy stanie się jeszcze bardziej kosztowny. Dlatego warto przestać udawać, że problemu nie ma i raz na zawsze pomóc palącym pracownikom, znajdując skuteczne narzędzie.
